امروز حدود ساعت ۷ و نیم عصر در دفتر نشریه میزبان دو نفر بودیم که سابق بر این از مقامات ارشد استان بودند : جعفر رحمانزاده استاندار سابق و یکی از ۳۰ مشاور وزیر کشور فعلی و حسین بی غم معاون سابق سیاسی و امنیتی و عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی. دلیل حضور این دو تن در زنجان هم البته دیدار با دوستان و آشنایان به گفته خودشان البته. نمی دانم انسان چه احساسی می تواند داشته باشد در اینگونه مواقع. غمگین است آیا بی تفاوت است یا هر حالت دیگر و اصلن دوست ندارم چنین تجربه ای هم داشته باشم ولی یک نکته هست که همیشه باید به فکر چنین روزهایی بود. اینکه یک روز مدیر هستی و روز دیگر نیستی . یک روز هستی و روز دیگر از دنیا رفته ای. رحمانزاده تفاوتی نکرده .همان آدم سابق است ساده و بی آلایش. اشک هایش در روز خداحافظی با اصلاح طلبان غیر دولتی از یادم نمی رود موقعی که دختری از تشکل های غیر دولتی قطعه ای احساساتی در مورد وی می خواند. در اولین شماره البرز خرم که مصادف با آخرین روزهای استانداریش بود مصاحبه ای از وی چاپ شد که طی آن رحمانزاده به طرز بسیار عجیبی به پرسشهای همکار ما در خصوص زندگی شخصی و عقایدش پاسخ داد. بدون پنهان کردن حتا کوچکترین ذهنیتی. او هرچه نداشت تقوای سیاسی و صداقت داشت به معنای اخص کلمه.