مدتی که به وبلاگ ننویسی گذشت، علاوه بر گرفتاری های بسیار فراوان اعم از بیماری های بسیار زیاد و غیره و ذلک، مقدار ی نیز به نوشتن گذشت. دیروز نسخه نهایی کتاب جستارهایی چند در تاریخ زنجان تحویل ناشر شد. نخواستم و نتوانستم به نمایشگاه برسانم که البته توفیری نیز در نتیجه نداشت.

شوق و وسوسه نوشتن هیچگاه رها نمی کند مرا ولی وبلاگ شوق چندانی در من نمی انگیزد. وبلاگ نویسی طبق مد روز و موضوعات روزمره که همه می نویسند هم جاذبه ندارد. شاید هم تنبلی عامل مهم تر باشد. روزگاری وبلاگ برای کسی چون من ابزاری بود برای رفع عطش های شیطنت مدارانه.

به قول باقر عزیز من می نویسم لابد هستم. زیاده جسارت است.

من

من وبلاگ نمی نویسم پس هستم.