تماشاگران ایرانی به هیچ وجه استعداد فرهنگ و توانایی تشویق تیم های خود را ندارند. در جهان امروز فوتبال بازی خانگی فاکتوری ست که هیچ تیمی به راحتی از خیر آن نمی گذرد و این به تماشاگران تیم بر میگردد که در لحظات بحرانی با فریادهای خود تیم را راه بیندازند مخصوصا هنگامی که تیم تحت فشار بوده و نیاز به نیروگیری دارد وگرنه تیمی که جلو است خودبخود از امتیاز روحی بهره مند است. آخرین بازی ال کلاسیکو یکی از نمونه های این ادعاست وقتی که ضربه پنالتی رونالدینهو در دروازه رئال جای گرفت از تماشاگران نیوکمپ صدایی بلند نشد زیرا آنان دائمن در حال تشویق تیم خود بودند. ولی در ایران بیشترین فریادی که از استادیوم آزادی شنیده می شود همان نوای معروف سرور بودن یکی از تیمها بر دیگری ست حتا اگر قرمز یا آبی با هر تیم دیگری بازی داشته باشد. متاسفانه این وضعیت در دیدارهای ملی زننده تر و بدتر از همیشه به چشم می خورد. باید قبول داشته باشیم که تماشاگران ما جزو بدترین تماشاگران دنیا بوده و غیر از استرس چیزی برای تیم هایشان ندارند. وظیفه باشگاه هاست که شعارهای مناسب و بالا برنده روحیه تیمی برای تیم خود طراحی و به لیدر ها اعلام کنند تا در مسابقات طرفداران آنها را فریاد بزنند. به نظر می رسد این بهتر از تشویق طرفداران برای فحاشی به تیم های رقیب باشد.