يكي از نقاط ضعف روزنامه نگاري امروز ايران عدم توجه به مطبوعات محلي است. يك نگاه اجمالي به ليست روزنامه نگاران كشور نشان مي دهد كه اكثر اينها بچه هاي شهرستان هاي ايران هستند كه كار خود را ابتدا به ساكن از مطبوعات محلي شروع كرده اند و الخ . اينها البته بديهيات هستند ولي تاكنون وزارت ارشاد به عنوان متولي امر مطبوعات كشور يا انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران توجهي به مساله مطبوعات محلي نكرده‌اند البته باز گلي به جمال ارشاد كه هراز چندگاهي كلاس هاي آموزشي در استانها داير مي كند انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران كه شده انجمن صنفي روزنامه نگاران تهران. طي صحبتي كه با يكي از اعضاي هيات مديره اين انجمن در خصوص تاسيس دفتر نمايندگي انجمن در استانمان داشتيم استقبال كردند از اين كار ولي گفتند بايد خود دفتر نمايندگي هزينه هاي مربوطه را تامين كند حالا از كجا لابد از محل 10 هزار توماني كه بابت حق عضويت ساليانه از اعضا دريافت مي‌شود! كه انصافاً در جايي مثل شهر ما زنجان اجاره‌ي   يك ماه  يك  دفتر آبرومند نمي شود.

انتشار نشريه در شهري مثل شهر ما بيش از آنكه كار دل به شمار رود كار گل است به چندين و چند دليل كه تمام مطبوعات چي هاي شهرستاني از آنها تمام و كمال اطلاع دارند. از بنيه مالي ضعيف نشريات تا تفكرات خاص مديران مسئول ، از عدم حرفه‌اي بودن خبرنگاران تا از بين رفتن اعتماد مردم به مطبوعات محلي ، از عملكرد بد و غير حرفه‌اي خبرنگاران تا پايين بودن تيراژ، از تيتر فروشي تا نبود امكانات سخت افزاري در شهرستان ها و همينطور بخوانيد تا آخر.

حالا در اين ميان آنچه بيش از همه آزار دهنده است اينكه روزنامه نگاران تهران نشين به مطبوعات محلي نگاهي همچون ديگر اقلام محلي دارند چون كره محلي ، پنير و دوغ و ماست و غذاي محلي. يعني مطبوعاتي هاي مركز نشين هم در كنار مردم و مسئولين و انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران مطبوعات محلي را جدي نمي گيرند و اين شق دردآور ماجراست. همين لينك هايي كه در وبلاگ ها از روزنامه نگاران شهرستاني توسط روزنامه نگاران تهران نشين مي‌شود را مرور كنيد تا بدانيد چقدر آن جماعت اين قشر را همكار خود مي دانند!!!