در بین روزنامه های پرشمار و اغلب کم مایه ورزشی ایران روزنامه جدیدالانتشار دنیای فوتبال یک اتفاق است فارغ از انگ رنگ ها. این کم مایه به تمام موارد و جنبه های حرفه ای و اخلاقی روزنامه نگاری قابل تعمیم است از نوع تنظیم اخبار فقدان یادداشت های حرفه ای و عمقی، مصاحبه هایی که بیشتر به درد نشریات زرد می خورند، طرفداری بی حد و حساب از یکی از رنگ ها، توجه ویژه به اخبار غیرواقعی و شایعات، صفحه آرایی افتضاح و شلوغ و پلوغ و بی سلیقه و فقدان حتا یک گزارش که از اصول اولیه روزنامه نگاری است. باالطبع دنیای فوتبال بسیاری از این ایرادات را ندارد. مهم ترین برجستگی این روزنامه به عقیده من عبارتند از:

۱- عدم طرفداری از رنگ ها

۲- صفحه آرایی بسیار چشم نواز

۳- چاپ روزانه ۴ پوستر گلاسه بسیار زیبا

۴- چاپ یادداشت های مناسب و عمیق و تحلیلی از نویسندگان قابل اعتنای ورزشی

۵- انتخاب تیتر های جذاب و واقعی( تیتر بادامینیو برای هنرنمایی حسین بادامکی در بازی روز جمعه)

۶- تنظیم حرفه ای اخبار و گزارشات خبری

این سیاهه البته می تواند بلندتر هم شود مباحث مبسوط دیگری نیز پیرامون روزنامه نگاری ورزشی وجود دارد از جمله این که شایعه و حاشیه در ذات ورزش و فوتبال وجود دارد و اتفاقن یکی از جاذبه های ورزش فوتبال همان حاشیه های آن است و الخ.

 ولی باید اعتراف کرد علیرغم تجربه ۱۵ ساله ای که روزنامه نگاری ورزشی در ایران دارد( که البته زمان زیادی هم نیست) و تعدد غریب روزنامه های ورزشی مخصوصن  فوتبالی، این رشته از روزنامه نگاری چندان جدی گرفته نشده و نگاه عمیق و حرفه ای و ژورنالیستی متوجه آن نبوده است. گردانندگان روزنامه های ورزشی بیشتر به عناصر ندرت و هیجان و شهرت در اخبار و گزارشات خبری توجه کرده اند یعنی مظروف همواره بیش از ظرف اهمیت داشته اند. به گمان من انتشار دنیای فوتبال می تواند آغاز یک دوره جدید و نقطه عطف در تاریخ روزنامه نگاری ورزشی باشد از جمیع جهات و روزنامه های دیگر باید استاندارد خود را بالاتر بکشند و این امری ناگزیر است.