فوتبال ایرانی
سایپا:علیرغم از دست دادن بازی گردان با تجربه ای به نام داریوش یزدانی، مهاجم فضا آفرینی به نام احمد مومن زاده و گل زنی قهاری به نام محسن خلیلی، سایپا با داشتن سیدجلال حسینی در خط دفاع و ۳ هافبک شاخص لیگ ششم ابراهیم صادقی، جواد آشتیانی و امید شریفی نسب و یک مربی تاکتیک مند به نام علی دایی، از قدرت های درجه یک و مدعیان اصلی لیگ هفتم محسوب می شود گرچه امید اول قهرمانی نیست. نقطه قوت این تیم البته علی دایی است که به واسطه شاگردی نزد مربیان درجه یک جهان به خوبی با زیر و بم های فوتبال تاکتیکی آشناست گرچه عیار کار او در مقام مربی در لیگ هفتم آشکار خواهد شد.برای سایپا در شامپیونز لیگ آسیا شانسی متصور نیست گرچه می توان از هم اکنون این تیم را در جمع ۸ تیم برتر آسیا دید. در خط حمله این تیم نمی توان به فوروارد بی کیفیتی مثل آدریانو آلوز دل بست و امیر وزیری را نیز باید تمام شده دانست. شاید علی دایی بتواند یک مهاجم درجه یک جوان در لیگ هفتم رو کند. و مگر هنر بزرگ مربیان بزرگ غیر از این است؟
استقلال اهواز: این تیم قهرمانی در لیگ ششم را فدای شانس بخشیدن به قهرمانی احتمالی استقلال تهران کرد با باختی که در اصفهان و در مقابل تیم کم شانس سپاهان متحمل شد. نقطه قوت این تیم جوانی است و بازیکنان آینده داری مثل احمد آل نعمه، علی حمودی، علی باقری و میلاد میداودی و یک کاپیتان با کلاس به نام سعید رمضانی که انصافن جایش در تیم ملی خالی است و یک در لیگ ششم یک مزرعه سیب زمینی به نام زمین چمن شوشتر که استقلال اهواز تمام تیم ها را در این استادیوم زمین گیر کرد. حمید بابایی در درون دروازه این تیم نشان دادچه دروازه بان با کیفیتی ست و بی خود نبوده که در ابتدای جوانی دروازه بان سوم تیم ملی ایران در جام جهانی ۹۸ فرانسه بود.این تیم با کیفیت باید قهرمان لیگ ششم می شد اما یک مربی ترسو و سازشکار به نام فیروز کریمی قهرمانی را از این تیم گرفت به امید قهرمانی استقلال و سرمربی شدن در تیم قهرمان و پر طرفدار پایتخت ولی از این ماجرا تنها سایپا سود برد و مربی بسیار باهوش آن.
پرسپولیس:به واسطه تیم دار شدن علی پروین، پرسپولیس لیگ هفتم از زیر فشار نام وی آزاد خواهد شد و این نقطه قوت اندکی نیست. پرسپولیس بازیکنان باکیفیتی گرفته و اگر افشین قطبی بتواند عیار مربی گری خود را با بازیکنان فعلی این تیم درآمیزد پرسپولیس یکی از شانس های قهرمانی لیگ هفتم خواهد بود و نه شانس اصلی. به گمانم بهترین آرایش برای این تیم ۴-۲-۳-۱است با قرار دادن پژمان نوری،محمد نصرتی،الونگ و شیث رضایی در خط دفاع،پوشاندن ضعف های غیرقابل انکار کریم باقری با توانایی های چشمگیر فرزاد آشوبی در مقابل مدافعان خودی، قرار گرفتن نیکبخت، عباس آقایی و حسین بادامکی در خط میانی و پشت سر محسن خلیلی به عنوان تک مهاجم.نقطه ضعف اصلی پرسپولیس همچنان عمق دفاع این تیم است جایی که نصرتی و سپهر حیدری و الونگ و رضایی و کریم باقری از خصوصیات دفاعی یکسانی برخوردار هستند و همه کند و در عین حال دریبل خورهای ملسی به شمار می روند. پرسپولیس روی هوا به تیمی باج نخواهد داد ولی از روی زمین و با استفاده از بازیکنان دریبل زن و تکنیکی و سرعتی خط دفاع این تیم هیچ اعتباری نخواهد داشت. اینها همه در شرایطی ست که حمید استیلی افشین قطبی را پله ای جهت سرمربی شدن خود قرار نداده باشد، نکته ای که با توجه به بلند پروازی استیلی و آرزو و اشتیاق شدید سرمربی شدن در پرسپولیس به نظر می رسد چندان دور از ذهن نباشد.