ورود: آنچه ازین پس در اینجا خواهم آورد ملاحظات شخصی من است در خصوص مطبوعات زنجان پس از انقلاب٬ معرفی آنها و بحثی بسیار اجمالی در خصوص این نشریات به منظور گشودن یک بحث آسیب شناسانه٬ اما آنچه بیش از همه مد نظر خواهد بود گشودن راه به سمت این مساله که اگر امروزه می گوییم مطبوعات محلی این استان دچار ضعف و فتور هستند٬ مایه های تاریخی آن کدام است٬ در این بحث نظر به ارزش گذاری نیست و آنچه می آید صرفن یک ملاحظه شخصی است نه چیز دیگر.

در حال حاضر در استان زنجان نشریات زیر منتشر می شوند: پیام زنجان(۱۳۶۷)٬ ندای ابهر(۱۳۸۰)٬ صدای زنجان(۱۳۸۰)٬ بهار زنجان(۱۳۸۰)٬ موج بیداری(۱۳۸۲)٬ حدیث زنگان(۱۳۸۳)٬ البرز خرم(۱۳۸۳)٬ مهر زنجان(۱۳۸۱)٬ یادداشت هفته(۱۳۸۴) ( همه هفته نامه) مردم نو(۱۳۷۸دوهفته نامه ـ از سال ۱۳۸۳روزنامه) شهاب زنجان(۱۳۷۳)٬ ابر چای(۱۳۸۳)٬ نگین سبز(۱۳۷۹ دوهفته نامه).

هفته نامه های امید زنجان(۱۳۷۲- ۱۳۷۹)٬ فردای روشن(۱۳۷۷- ۱۳۷۸) و امین زنجان(۱۳۷۷-۱۳۷۸) توقیف شده اند. پیک آذر(۱۳۷۹-۱۳۸۲) و نوید زنجان(۱۳۷۵) به تعطیلی خود خواسته گرفتار آمدند. هفته نامه زنجان شورا(۱۳۸۱) و ماهنامه آوای صایین(۱۳۸۳) دو نشریه دیگر هستند که ارگان شورای شهرهای زنجان و صایین قلعه می باشند. علی قشمی در کتاب تاریخ مطبوعات زنجان از نشریه ای تحت عنوان انقلاب زنجان نام می برد که من این نشریه را ندیده ام.

نشریات زنجان عمومن ۸ صفحه ای هستند( غیر از شهاب زنجان وآوای صایین و نگین سبز) که صفحات اول و آخر آنها تمام رنگی است و برای جلب و جذب آگهی. بنای این چهار رنگی بودن را ابتدا بهار زنجان گذاشت و انصافن کار خوبی هم کرد چون باعث شد سه نفر اقدام به تاسیس لیتوگرافی دیجیتال در زنجان بنمایند. خود بهار زنجان تا مدتها سی دی نشریه را به تهران می فرستاد تا در آنجا زینک های آن تهیه شود و بعد در زنجان به چاپ برسد. نیاز فعلی مطبوعات زنجان چاپخانه چهار رنگ رولی است. نمی دانید چاپخانه دارها چه فیلمی سر نشریات در می آورند با دستگاه های هایدلبرگ شان. شب کار نمی کنند٬ کار پوستر و فلان داشته باشند آن را جلو می اندازند و اگر ببینند یک شماره برای شما حیاتی است مثل آخرین شماره سال اول تسویه حساب می خواهند و اقدام به چاپ می نمایند. چاپ یک نشریه ۸ صفحه ای با ۷ زینک در تیراژ مثلن ۲۰۰۰ نسخه حداقل ۳ساعت و نیم طول می کشد. با این همه وجود دو سه دستگاه چاپ هایدلبرگ با وضعیتی که عرض کردم باز خود نعمتی به شمار می رود مثل حکایت کفش کهنه در بیابان. چاپ نشریه با این دستگاه ها لازم می آورد شما از کاغذ پارس یا مازندران استفاده کنید و هیچ چاپخانه داری حاضر به چاپ نشریه بر روی کاغذ رول بریده شده در قطع ۵۰ در ۷۰ نیست. این کاغذ رنگ را پخش میکند و کلفت است. حاصل نشریاتی است که از لحاظ دیداری کیفیتشان چنگی به دل نمی زند. فقط روزنامه مردم نو بر روی کاغذ روزنامه چاپ می شود آنهم به دلیل چاپ در تهران. خلاصه حکایتی داریم!